De auteurs zijn werkzaam bij PricewaterhouseCoopers als belastingadviseurs. In deze rubriek wordt over diverse fiscale onderwerpen geschreven.
Maaltijden
Met name in de toeristische sector, maar ook in andere sectoren, is het gebruikelijk dat werknemers onder werktijd een maaltijd ontvangen van de werkgever. In principe hebben deze uitgaven voor maaltijden en consumpties niets met een behoorlijke vervulling van de dienstbetrekking te maken. Deze maaltijden zijn van persoonlijke aard. Een vergoeding voor deze kosten is belast omdat het wordt gekwalificeerd als loon in natura. Loon in natura is al het loon dat niet in geld wordt genoten. De waarde hiervan wordt gesteld op de waarde in het economische verkeer of de besparingswaarde. Omwille van de eenvoud neemt de fiscus het standpunt in dat de waarde van regelmatig aan de werknemer verstrekte maaltijden minimaal gesteld moet worden op de hierna vermelde bedragen:
- een ontbijt 2,50 gulden;
- een broodmaaltijd 2,50 gulden;
- een warme maaltijd 5,00 gulden.
Deze bedragen zijn door de fiscus gesteld. Het is denkbaar dat deze bedragen te hoog zijn in bepaalde gevallen. Een argument kan zijn dat werknemers met een laag loon minder besparen op een maaltijd dan 2,50 of 5 gulden. Is de bijdrage van de werknemer gelijk aan of hoger dan de hiervoor bedoelde bedragen dan wordt de waarde op nihil gesteld. Deze waardering geldt ook indien maaltijden in verband met overwerk aan werknemers worden verstrekt. Indien bij een onderneming bijvoorbeeld 100 mensen werken en de werknemers recht hebben op een maaltijd, worden bovenstaande bedragen in veel bedrijven standaard bij iedere werknemer bij het loon opgeteld en dus belast. Ook als enkele werknemers geen gebruik maken van de maaltijd worden bovenstaande bedragen bij deze werknemer belast. Het is de vraag of dit juist is. Op de Nederlandse Antillen is niet veel rechtspraak te vinden over maaltijdvergoedingen. Voor de uitleg van wetten wordt in de fiscale praktijk aansluiting gezocht bij de Nederlandse rechtspraak. Op 22 juni 2007 is door de Hoge Raad in Nederland een arrest gewezen over maaltijdvergoedingen. De casus was als volgt: werknemers van een restaurant die in de keuken werken hebben – op grond van de CAO – recht op een gratis maaltijd. Zij wensten echter geen gebruik te maken van de gratis maaltijden. Het restaurant hield voor de premieheffing geen rekening met de maaltijden en daarom legde het UWV (vergelijkbaar met de SVB) correctienota’s en boetenota’s op. Het restaurant stelde geen premies verschuldigd te zijn omdat de werknemers geen aanspraak maakten op hun recht op een gratis maaltijd. De Rechtbank Zutphen was het met het restaurant eens en vernietigde de opgelegde correctienota’s en boetenota’s. In hoger beroep werd het restaurant ook in het gelijk gesteld door de Centrale Raad van Beroep. Vervolgens oordeelde de Hoge Raad in cassatie dat de maaltijden niet vorderbaar waren omdat de werknemers hebben afgezien van hun recht op een gratis maaltijd. Dit heeft tot gevolg dat geen sprake was van belastbare aanspraken. De niet-genoten maaltijden werden dus niet belast. De Hoge Raad bevestigde dus de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep.
Indien deze uitspraak wordt toegepast in de Nederlandse Antillen kan gesteld worden dat indien werknemers afzien van het recht op maaltijden, over deze maaltijden geen belasting verschuldigd is. Ondernemers die standaard gratis maaltijden als loon in natura aanmerken kunnen gaan bezien of alle werknemers wel daadwerkelijk gebruik willen maken van deze maaltijdregeling. Zo niet dan kan gesteld worden dat geen sprake is van belastbaar loon.
